35 jaar en totaal geen energie
Al lang minder energie
Ik heb eigenlijk al mijn hele volwassen leven minder energie dan anderen. Al toen ik jong was, deed ik ’s middags vaak een dutje om bij te tanken. Toen ik acht jaar geleden moeder werd, gebeurde dat steeds vaker. Ik dacht dat het erbij hoorde: gebroken nachten, een druk gezin, een baan.
Toch merkte ik dat er meer aan de hand was. Op het laatst werd ik vergeetachtig, kon me slecht concentreren en had vaak pijn in mijn spieren en gewrichten. Acht jaar lang ging dat zo. Na de geboorte van mijn tweede kind werd het niet beter ondanks dat de gebroken nachten minder werden naarmate hij ouder werd. Beetje bij beetje leverde ik onbewust steeds meer energie in.
Toen wist ik, dat het niet goed zat
Vorig jaar februari ging het mis. De vermoeidheid werd zo erg dat ik het in mijn hele lichaam voelde. Een dutje van een half uurtje werd twee uur slapen, zonder dat ik me daarna beter voelde. Ik bleef toch werken werken, want mijn werk is mijn passie. Maar ik had nergens energie voor. Ik was prikkelbaar en trok me steeds meer terug. Toen ik zelfs tijdens de sportles van mijn dochter in slaap viel, wist ik dat het niet goed zat.
Geen Burn-out, maar UARS
De huisarts dacht in eerste instantie aan een burn-out. Toch klopte dat gevoel van mentale overbelasting niet voor mij. Ik voelde dat dit vanuit mijn lichaam kwam. Ik wilde gewoon weten wat er écht aan de hand was. Gelukkig verwees de huisarts mij voor een slaaponderzoek. Daaruit bleek dat ik gemiddeld 6 ademstilstanden per uur had. Maar ook daarnaast gemiddeld twintig keer per uur licht wakker werd (arousal). De longarts zei dat dit UARS is, een vaak niet herkende vorm van apneu. Hij schreef een CPAP voor.
Veel klachten: cpap vervangen door een apap
De eerste maanden met de cpap waren heel zwaar. Mijn lichaam reageerde heftig: hartkloppingen, onrust, overprikkeling. Ik ging weer terug naar de longarts. Ik kreeg een apap en tijdelijk slaapmedicatie. Toen begon ik pas echt diep te slapen. Het voelde alsof mijn lichaam eindelijk aan het herstellen was.
Wachten op kaakoperatie
Ik ben nog steeds ziek thuis. Mijn zenuwstelsel is uitgeput. Dus ik probeer echt rust te nemen. De longarts heeft me doorverwezen naar een revalidatieprogramma. Ik heb ook een verwijzing naar een kaakchirurg. Mijn overbeet waarschijnlijk de oorzaak is van mijn apneu. Voor die operatie moet ik eerst nog een beugel dragen. Het hele traject kan wel twee jaar duren, omdat ik een boven- en onderkaakcorrectie krijg
Naar het lichaam luisteren en grenzen stellen
Het is moeilijk om op mijn 35e te moeten accepteren dat ik nog niet alles weer kan. Ik merk wel dat ik sterker ben geworden. Ik leer te luisteren naar mijn lichaam en grenzen te stellen. Vroeger ging ik altijd maar door. Nu weet ik dat herstel tijd kost. En hoewel het nog lang duurt, voel ik eindelijk weer wat energie terugkomen.
Op verzoek van de geïnterviewde geanonimiseerd
